اصول زیبایی شناختی دندان ها

به اثبات رسیده است که 20الی30درصد زیبایی صورت به لب و دندان ها اختصاص دارند. از این رو دندانپزشکی نوین به سمتی پیش میرود که علاوه بر کارایی(فانکشن) زیبایی را تامین نماید . گروهی از درمان های دندانپزشکی در جهت زیبایی دندان ها طراحی گشته اند که شامل : ارتودنسی (مرتب کردن دندان ها) ، ترمیم های زیبایی(لامینیت پرسلن، لامینت کامپوزیت ، انواع روکش و ...) وسفید کردن دندان ها (بلیچینگ ، جرمگیری و پالیش)و ... می باشد. در این مقاله به اصول زیبایی دندان ها پرداخته می شود که شامل :
1) رنگ دندان ها       
2) رنگ و فرم لثه             
3) فرم و قوس دندان ها       
4) رابطه دندان های فکین با هم  
5) رابطه دندان ها با فک خودشان
 می باشد .
1)      رنگ دندان ها  
اغلب تصور بر این است که دندان های سفید تر از لحاظ زیبایی مطلوبترند، در حالیکه لزوماً اینطور نیست . دندانهای سفید مناسب صورتهای روشنتر است . صورتهای تیره نیازمند دندانهای زرد هستند . حتی آرایش صورت و رنگ رژلب باید با رنگ دندان ها متناسب باشد . دندانهای سفید تر با رژهای صورتی و قرمز دندانهای زرد با رژهای قهوه ای هماهنگ ترند .در هر صورت رنگ دندان باید لعاب دار (صدفی یا مرواریدی)به نظر آید نه خشک(گچی) رنگ گچی یکی از علامت های شروع پوسیدگی وکامل نشدن مینای دندان می باشد .
قسمتی از دندان که از لثه بیرون است از هسته ی عاجی و یک روکش مینایی تشکیل شده است . رنگ عاج کما بیش ثابت است و زرد رنگ است و رنگ دندانها بیشتر تابع شفافیت یا عدم شفافیت میناست . شفافیت مینا منجربه ظهور رنگ عاج و زرد رنگ شدن دندان میشود در حالیکه کدر بودن مینا منجر به سفید شدن دندان می شود لذا دندان های زرد رنگ تر کیفیت مطلوبتری دارند . رنگ دندان بایستی یکنواخت و عاری از لکه های سفید یا قهوه ای و ترکهای مینایی باشد .
2)      رنگ و فرم لثه
رنگ لثه نرمال صورتی یکنواخت بوده و حالت پوست پرتقالی (دارای خلل و فرج ظریف) دارد . لثه نرمال شکل مثلثی بین دندان ها دارد و با حالت دالبری دندان ها را دور می زند . لثه قرمز، خون چکان و غیر از فرم مذکور، بیمار به شمار می آید .بعضاً لثه دارای رنگدانه های مشکی تا قهوه ای است که نرمال به شمار آمده واز رنگ پوست تیره یا سیگار منشا می گیرد. در این حالت امکان جراحی زیبایی برای اصلاح وضعیت وجود دارد .
3)      فرم و قوس دندان ها
قوس دندانی نرمال فرم بیضی شکل داشته، دندان ها در یک قوس منظم کنار هم چیده می شود . دندان های فک بالا بیشتر موقع خنده و دندانهای فک پایین بیشتر هنگام صحبت کردن نمایان می شوند . دندانهای میانی فک بالا عریض ترین دندان های قدامی فکین می باشد و معمولا هر کدام دو شیار سطحی دارند . دندانهای کناری بالا 1 میلی متر کوتاه تر از دندانهای میانی قرار می گیرد و سپس دندان نیش که نوک مثلثی آن هم سطح دندانهای میانی می باشد . از اتصال نوک دندان های نیش و سطح پایینی دندانهای میانی یک منحنی تشکیل می شود که به عنوان خط لبخند(smile line ) نامیده میشود . این خط هنگام خنده مماس با لب پایین قرار می گیرد . دندان های قدامی فک پایین کم عرض و هم قد می باشند و دندان نیش با نوک تیزتر کنار آنها قرار می گیرد .
 
 
 
 
 
 
 
4)      رابطه دندان های فکین با هم
دندان های فک بالا بایستی دندانهای پایین را در بر بگیرد به مانند کاسه ای که کاسه کوچکتری را درون خود دارد . هنگامیکه دندان های خلفی روی هم قرار می گیرند، دندان های قدامی بالا 1-2 میلی متر دندان های پایین را پوشانده و در همین حدود جلوتر قرار می گیرد . خلاف روابط فوق ناهنجاری  بحساب آمده و درمانهایی نظیر جراحی و ارتودنسی نیاز دارند .
 
 
 
 
 
5)      رابطه دندان ها با فک خودشان
در صورت وجود رابطه صحیح بین فکین، دندان ها به صورت قائم و نه زاویه دار نسبت به فک متناظر خود قرار می گیرند .دندان های زاویه دار و بیرون زده مطلوب نمی باشند.
زمان انتشار: شنبه 12 آذر 1390 (6 سال قبل)
تعداد بازدید: ۵۰۲۰